Tuesday, May 01, 2007

زنگ تفريح - بدحجابي

سه‏شنبه ١١/ارديبهشت/١٣٨٦-١/مي/٢٠٠٧

يكي از بديهي‏ترين حقوق انسان‏ها آزادي انتخاب پوشش است كه متاسفانه در ايران وجود ندارد. وقتي به يك غيرايراني مي‏گويم كه در ايران پس از انقلاب پيراهن آستين كوتاه ممنوع بود يا ورود با شلوار جين به دانشگاه ممنوع بود با تعجب به من نگاه مي‏كنند.

شخصي به نام داريوش سجادي گهگاه هذيان‏هايي در سايت گويا مي‏نويسد. نثر وي بيشتر پريشان است و تركيب‏هاي ناآشناي عربي با اصطلاح‏هاي انگليسي و فرانسوي در آن به هم آميخته است.

اين هم افاضات تازه‏ي وي در مورد راه ترويج خوش-حجابي:

اشتباه مسئولين کشور در برخورد با پديده بدحجابی آن است که عمده فشار خود را متمرکز بر نقطه قوت اين پديده کرده اند. واقعيت آن است که فرهنگ غربی به استعداد جميع امکانات رسانه‏ای قدرتمند خود عوام‏فريبانه توانسته بی‏حجابی و تن‏نمائی زنان را ظفرمندانه به مدنيت و تجدد و پيشرفت و بلوغ و فرهيختگی و آزادی زن ترجمه کند.
سالهاست که پشت ويترين مغازه ها و رستوران ها تابلوی «از فروش به بانوان بدحجاب معذوريم» نصب شده. سالهاست که در ورودی ادرات تابلوی «از ورود زنان بدحجاب معذوريم» تعبيه شده. چرا بجای چنين اعلانات بدون ضمانت اجرا و بلااثری مغازه‏داران خود را موظف نمی‏کنند تا بر سر در مغازه خود بنويسند: «فروش برای بانوان خوش حجاب با تخفيف ويژه».
چرا دولت، قانونی تصويب نمی کند تا ادارات و بانک‏ها و موسسات عمومی موظف شوند بانوان خوش حجاب را در اولويت و خارج از نوبت خدمات‏رسانی فوق‏محترمانه کنند؟

اين جمله‏ي آخر از شاهكارهاي نثر است. بانوان خوش‏حجاب را خدمت‏رساني فوق‏محترمانه كنند!!!
و يا اين پاداش بامزه:
چرا برای ترويج نظرپاکی پسران و تقبيح نظربازی بولهوسان، وزارت علوم قانونی تصويب نمی‏کند تا در دانشگاه‏ها با معرفی فرضاً پنج جوان چشم‏پاک توسط دختران خوش‏حجاب، ايشان برخوردار از مزايا و مشوق‏های حمايتی شوند.
مثلا به پنج پسر نظرپاك پنج دختر بدحجاب جايزه بدهند!

و يا اين توجيه از وضعيت زنان در عربستان:
در عربستان سعودی علی رغم همه اجحافات ظالمانه و متحجرانه‏ای که به حقوق زنان می‏شود از يک واقعيت مثبت نمی‏توان چشم پوشيد و آن اينکه در اين کشور زنانی که در پوشش کامل چادر و پوشيه هستند زنان اشرافی تعريف شده که در خريدهای روزانه آنها را می‏توان ديد که با حجاب کامل در معيت چندين نديم و کنيز بی‏حجاب در تردداند. اين يعنی موثرترين تبليغ برای اجتناب زنان از رساندن حظ بصر سکشوال به نامحرمان در عرصه علنی جامعه.

اصطلاح ”حظ بصر سكشوال“ هم يك نمونه از همان شاهكارهاي چندزباني ايشان است. يعني به نظر ايشان، حجاب (گوني‏مانند) زنان عربستان نشانه‏ي اشرافيت و ”بي‏حجاب“ بودن ديگر زنان نشانه‏ي كنيزي و نديمي است! البته اين هر دو (اشرافيت و بردگي يا كنيزي) ظاهرا در اسلام نكوهيده‏ هستند اما وقتي شرايط اقتضا كند پسنديده مي‏شوند.

اين هم عكسي از جامعه‏ي آرماني (ايده‏ال) ايشان و حجاب برتر اسلامي مورد حسرت آقايان ”علما“.